พระนางพญาหรือพระพิมพ์นางพญา ซึ่งนิยมกันว่าเป็น
ราชินีแห่งพระเครื่อง เป็นพระเครื่องที่พบอยู่ในพระเจดีย์
และบริเวณวัดนางพญา จังหวัดพิษณุโลก จึงถูกขนานนามว่าพระนางพญา
สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ราว พ.ศ. 2106 โดยสมเด็จพระวิสุทธิกษัตรี
เป็นผู้ทรงสร้างในเวลาใกล้เคียงกันกับสร้างวัดนางพญา
มีอายุถึงปัจจุบันประมาณ 420
ปีเป็นที่น่ายกย่องนับถือว่าทรงคุณวิเศษมากทั้งทางมหิทฤทธิ์และมหานิยม
แม้จะมีชื่อพระเป็นทางกษัตรี แต่ก็ใช้คุ้มครองได้ทั้งหญิงและชาย
หาได้มีคุณวิเศษและใช้ได้เฉพาะสตรีตามที่ท่านเข้าใจไม่องค์นี้เป็นพระนางพญา
พิมพ์เข่าตรงมือตกเข่า เนื้อหานั้นจัดอยู่ในประเภทที่เรียกว่าแร่จม
พระนางพญาเป็นพระดินเผาที่มีเนื้อหยาบที่สุดในบรรดาพระเนื้อดินชุดเปญจภาคี
อีกทั้งยังฝังจมดิน ซึ่งเป็นดินเหนียวริมน้ำเป็นเวลานานนับร้อยปี
เนื้อพระจึงรักษาสภาพความแกร่งไว้ได้เป็นอย่างดี
จุดเด่นของเนื้อพระนางพญา คือ
มวลดินประเภทเม็ดทรายที่แทรกปนอยู่ในเนื้อเป็นจำนวนมากเรียกกันว่าเม็ดแร่
ขนาดสัณฐานของเม็ดทรายจะต้องใกล้เคียงกันทั่วองค์พระ
เพราะเป็นเนื้อที่ผ่านการกรองมาแล้ว
